DOĞANIN GÖNLÜNDEN BİR FOTOĞRAFÇIYA

 

Hayal gibi, masal gibi renkler sundun doğayla

Bir düş gibiydin

Ardıçlarınla, gülleinle

Kimi gün kelebeklerle uçtun dağlara

Bekledin gün boyu kanadındaki gönül sesini

 

Kırmızı, beyaz sarmaşıktın Anadolu’ydun

İzmir’din, Karaburun’dun, Antalya’ydın, Van’dın

Dünyaya gülümseyen doğanın armağanıydın

Gözlerin her dili konuşur gibiydi martılarla

Aşkın parmağının ucundaydı

Uzak iklimlerin en yakın çiçekleri açardı sende

 

Sarhoş bir ağaç dalgalanırdı yalşaınca

Çekerdin usul usul yalnızlığını yaprağın

Nazlı bir aşk gibi avuçlarında tutardın

Bir zerresi yok olmasın diye nefes almazdın

Tomurcukları okşardın

 

Her kuş ayrı notayla kanat çırpardı seninle

Sevdayı çekerdin ağaçların çiçek açtığı yerde

 

Bugün

Her yaşın ayrı yaprağı sevdalanıyor omuzlarında

Her yaş başka ödüle koşuyor kuşlarla, böceklerle

Çiçeklerinde

İçindeki sevginle

 

Adınla yaşayacak maviler, beyazlar, sarılar

Örümcekler mutluluk ağlarını kuracaklar

Ve kuşlar sevgiyi kucaklayacak

İçindeki denizle

Sen hep renklerinle yaşayacaksın

Sen hep emeğinle

Sen hep sevginle

Güneşle, mehtapla, doğayla

Bin bir kareyle kalacaksın gözlerimizde

 

Rezzan KAFALI